Toen je nog klein was.

Wat was je jeugd eigenlijk leuk als je er aan terug denkt.
Neem nou vandaag. Ik was op een verjaardag van een vriendin. We waren daar met zijn vijven. En na een poosje ging het gesprek over van die geintjes die je vroegen altijd uithaalde bij de vrienden.
Bijvoorbeeld.

“Kom, ik weet iets leuks. Ik ga een wedstrijd doen op je arm, een wedstrijd van mieren.” Vervolgens teken je met een pen 3 stippen op die persoon zijn hand. En natuurlijk een finish lijn. “Oké, de eerste mier. Zeg maar stop als hij bij de finish is”. Je begint te tekenen en zo gauw de mier bij de finish is, zegt de andere persoon: “STOP!” Je stopt met tekenen en gaat terug naar de tweede mier. “Oké, deze mier is wel blind”. Je begint te tekenen en gaat alle kanten op en ergens halfverwege zegt de andere persoon “STOP!” Je gaat verder. “En dan nu de laatste mier, deze is blind en doof”. Je begint over heel de arm te kleuren en de andere persoon roept: “STOP!”, maar je stopt niet, want deze is natuurlijk doof, je gaat door tot de andere persoon zo boos en verdrietig dat zij/hij huilend naar de juf toe rent en jij op je kop krijgt.

Wat was het vroeger toch allemaal makkelijk. Je hoefde alleen maar de bordwissers uit te kloppen. Nu je groot bent staat er iemand met zijn vuist op je hoofd in te kloppen.